همدم تنهایی‌هایم

                     بســـــم رب الــــــــــزهــــــــــــرا

زهرای من بر یاری من جان سپر کرد 
                                                                         از کوچه ها با چادر خاکی گذرد کرد

 و میان شب غریب علی که نگاه مهر فاطمه بر صورتش خیره ماند و میان روزی که سیلی بر دستان

 دردانه ی محمد(ص)زدند....تنها خدا میداند که مهدی آن شب بر بی پناهی مادر آسمان وار گریست

 که نامو س علی بود که آنگونه یزید وار تازیانه میخورد وبه عشق عشقش خم به ماه چهره نیاورد.

                                                    التمــــــــــــاس دعـــــــــــــــــــــــا